‫برنده «حزقیا مسکو»ـه!
‫وقتی نگات می‌کنم، تصویر مردی رو می‌بینم ‫که عاشقش بودم و از دستش دادم.
‫گذشته تموم شده.
‫نه واسه همه.
‫ماه‌هاست که مستی.
‫می‌خوام دوباره بشی همون مردی که قبلاً بودی.
‫الان... چی، دوازده ماهه، شایدم بیشتر ‫که آوارهٔ کوچه خیابونی.
‫- دیگه حسابش از دستم در رفته. ‫- یه پیشنهادی برات دارم.
‫تنها کاری که باید بکنی، حزقیا مسکو، ‫همون کاریه که برای انجام دادنش به دنیا اومدی.
‫من یه نقشه‌ای دارم.
‫و اگه پایه باشی، اون‌وقت ‫و فقط اون‌وقته که همه چی رو بهت می‌گم.
‫یه فکری به سرم زده.
‫راجع به خودمون دو تا.
‫باید بری اون پایین، مِری.
‫به‌خاطر اَلِک.
‫این آخرین باره.
‫بعدش می‌تونم برگردم خونه، برادر.
‫برگرد.
‫حزقیا، برو خونه.
‫شنیدی چی گفت. برو تو صف.
‫بله، قربان.
‫هی.
‫برو.
‫«ادوارد جان ایر».
‫شما کی هستید؟
‫خوندم که ملکه به‌خاطر ‫خدماتتون به امپراتوری بهتون پاداش داده.
‫زخم کهنه‌ای رو باز کرد؟
‫اون زخم هیچ‌وقت خوب نمی‌شه.
‫می‌دونید، به محض اینکه حرف زدید ‫شناختمتون.
‫سال‌های زیادی رو تو اون جزیره گذروندم.
‫لهجهٔ هر منطقه‌ای...
‫از «مورانت بِی» چی یادتونه؟
‫یه طوفان بزرگ یادمه،
‫و بعدش سوزان‌ترین آفتابی ‫که تا حالا به پوستم خورده.
‫حافظه چیز عجیب‌غریبیه، آقای ایر.
‫تاریخ حرف‌های شما رو ‫بیشتر از فریادهای ما به یاد میاره.
‫ولی نه تو این محراب.
‫نه در پیشگاه خدا.
‫من وظیفه یادمه.
‫و هرج‌ومرج.
‫داشتیم کنترل تمدن رو ‫از دست می‌دادیم.
‫برای همین، از زبونی استفاده کردم ‫که مردم هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنن،
‫زور.
‫می‌خواید بگم من چی یادمه؟
‫داستان‌های یه مرد.
‫یه مرد سفیدپوست، که کشورم رو اداره می‌کرد.
‫داستان‌های قیام مردمم علیه ‫بیماری و فقر.
‫و همین مرد...
‫ادوارد جان ایر...
‫شبه‌نظامی‌ها رو با تفنگ فرستاد، ‫درحالی‌که ما فقط قمه و سنگ داشتیم.
‫اولین باری بود که ترس رو ‫تو چشمای پدرم دیدم.
‫بهم التماس کرد فرار کنم، و منم فرار کردم.
‫بارون گلوله پشت سرم می‌بارید.
‫و وقتی رسیدم خونه، ‫مادرم دیگه نبود.
‫با تیر زده بودنش و طعمهٔ حریق شده بود.
‫من بچه‌ای بودم که سوختن دنیام رو تماشا می‌کردم.
‫اسم من حزقیا مسکوئه...
‫و شاید دنیا یادش نمونه، ولی من یادمه.
‫و امروز باید به خدا جواب پس بدی.
‫هر کاری کردم، ‫در راه خدمت به او بوده.
‫این دروغیه که به خودت می‌گی؟
‫این لحظه رو دیدم، ‫بارها تو رویاهام.
‫خدایا، خواهش می‌کنم.
‫ولی تو فقط یه انسانی.
‫انسانی که نمی‌تونه از اعمال ظالمانه‌ش فرار کنه.
‫بذار فریادها دست از سرت بر ندارن،
‫و ارواح بی‌گناهان ‫شب‌ها گریبانت رو بگیرن.
‫تا روزی که فرا خونده بشی.
‫موقع مرگت خدا اونجا نخواهد بود.
دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.Top ::.. ..:: MyZed.Top ::..
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.
« هــــزار ضــــربــــه »
‫ازمه. ‫ازمه، اون بشکه‌ها کجان؟
‫...باهاش تو این منطقه کار داریم، ‫پس وقتی با شوگر حرف زدیم می‌ریم.
‫فردا بیاین، ‫یا پس‌فردا.
‫کصشر تحویل من نده.
‫من دارم با زبون خوش می‌پرسم ‫و مؤدب بودم.
‫شوگر الان سرش شلوغه.
‫اوه، ببین باد چی آورده.
‫بالاخره، صاحب‌اختیار تشریف آوردن.
‫ب-بهشون گفتم ‫مدیریت عوض شده،
‫ولی نمی‌خواستن گوش بدن.
‫خب، فرض می‌کنم خانوادهٔ «جِرِمی» ‫اومدن ایست اِند تا برامون آرزوی موفقیت کنن.
‫تسلیت می‌گم بابت ایندیگو.
‫می‌دونی چیه، دقیقاً همینه.
‫ما اینجاییم چون ‫شایعات زیادی هست...
‫بهت گفتم، ‫شایعات واسه ما مهم نیستن،
‫پس تحقیقاتتون رو ‫برگردونید به همون خراب‌شدهٔ «الفنت اند کسل».
‫ما اینجاییم ‫چون شایعات زیادی بود،
‫فقط دارم محض اطلاع شوگر تکرار می‌کنم.
‫هیچ‌کدوم از شما بچه‌های «الفنت» سواد دارید؟
‫چون اگه داشتید، می‌دیدید ‫که اسم برادر منه بالای در.
‫پس، دیگه کافیه.
‫تشییع جنازهٔ برادرمون شاید ‫دو مایل طول کشید؟
‫همه اومدن.
‫ولی شما نیومدید. ‫هیچ‌کدوم از شماهایی که این اطرافید.
‫خب، من سرم شلوغ بود، اونم مست بود.
‫در مورد مردی که کشتتش چی؟
‫نمی‌دونیم.
‫نکتهٔ عجیبش همینه.
‫چون بعد از قتل برادرمون، ‫پچ‌پچ‌ها مختلف بود.
‫اما...
‫...یه جزئیات ثابت موند،
‫اینکه وقتی قاتل تفنگش رو درآورد، ‫یه اینچ از مچ دستش معلوم شد،
‫و پوستش رو دیدن.
‫پوستش سیاه بود.
‫مردهای سیاه‌پوست ‫همه جای لنگرگاه‌ها زندگی می‌کنن.
‫ما دنبال مردی هستیم ‫که تو «واپینگ وال» زندگی می‌کنه.
‫- اون مشت‌زنه. ‫- کی؟ حزقیا؟
‫باید دوباره بشنومش.
‫حزقیا مسکو؟
‫مطمئن نیستم.
‫اوه، بابا، گمشید برید.
‫چه جور مردیه ‫که پشت روبندهٔ خواهرش قایم می‌شه؟
‫به موهبتش احترام بذار، تریکل.
‫ببینید این «الفنت بویز» قدرتمند، ‫هه، تبدیل شدن به یه نمایش دوره‌گردِ مرموز.
‫خواهر من نظرکردهٔ فرشته‌هاست.
‫یه اسم می‌شنوه و حقیقت دنبالش میاد. ‫یا از حقیقت می‌ترسید؟
‫می‌دونی چیه، ‫دیگه کم‌کم داره صبرم تموم می‌شه.
‫- فقط گم شو! ‫- تریکل...
‫من یه کلاغ می‌بینم... و یه گل رز.
‫معنیش چیه؟
‫خدا می‌دونه.
‫ولی باهاش لرزم می‌گیره.
‫جوانا، می‌تونی روح گذشتگان رو احضار کنی؟
‫می‌خوام با ننهٔ پیرم حرف بزنم.
‫اون مال توئه، تریکل؟
‫اگه این‌طوره، وقتش گذشته ‫که یه کم ادب یاد بگیره.
‫آره، کون لقت، بول.
‫تو ایندیگو نیستی، هیچ‌وقتم نمی‌شی.
‫درسته، من ایندیگو نیستم، ‫هیچ‌وقت نبودم، هیچ‌وقتم نخواهم بود.
‫خیلی خب، یه دقیقه بهتون وقت می‌دم.
‫- وگرنه چی؟ ‫- یه پَر هست.
‫- نمایش تمومه! ‫- نزدیکه.
‫یه مکالمه با اون مشت‌زنه.
‫تنها درخواستم همینه.
‫برادرم می‌خواد برید.
‫این یعنی پناه‌دادن به مجرم، شوگر.
‫دو روز بهت مهلت می‌دم.
‫این قلمرو توئه.
‫تو باهام حرف بزن.
‫چرا نمی‌رید درتونو بذارید؟
‫ما همیشه باهاشون راه اومدیم.
‫اون با ایندیگو بود، ‫ولی اینا فقط یه مشت دلقک‌ان.
‫خب، شاید متوجه شده باشی ‫که من نمی‌خندم.
‫یالا، اینجا رو مرتب کنید.
‫عصر بخیر، رفیق.
‫پیغام گرفتم. می‌خواستی منو ببینی؟
‫انگار همه تو این مکان ‫نبردهاشون رو باختن.
‫اینجا نشسته بودم و فکر می‌کردم.
‫چرا احساس خطر می‌کنم؟
‫بی‌خیال، من تمرکزم روی این بوده که ‫مبارزه رو به فرانسه برگردونم.
‫اما مردم اینجا الان به یه پیروزی نیاز دارن، ‫و ما ابزارش رو داریم.
‫نیتروگلیسیرین.
‫این صدف‌ها رو بگیر.
‫وقتی که حسابی آسیابشون کنی، ‫می‌تونی با نیتروگلیسیرین ترکیبشون کنی،
‫و محتویات اون جعبه رو ‫به دینامیت تبدیل کنی.
‫غذای فقرا، ناجی‌شون هم هست.
‫بسیار خب، پس شروع می‌کنیم.
‫از این طرف.
‫دوشیزه پالی کرین، ‫برای نشستِ بعدازظهر اومدن.
‫آقای لِیتون.
‫ام...
‫ببخشید، فکر کنم ‫باید سوءتفاهمی پیش اومده باشه، دوشیزه کرین.
‫نشستِ امروز با...
‫اوه، منو ببخشید.
‫مشکل همینه دیگه.
‫کشیدن تصویر زنی که ‫به این آسونی فراموش می‌شه، لطفی نداره.
‫صدف تازه، ‫مستقیم از بازار اومده.
‫بفرما بشین.
‫خب... کجا بودی؟
‫در سفری برای یافتن حقیقت.
‫خب، بعضیا می‌گن حقایق زیادی وجود داره.
‫اونی که تو پیدا کردی بهتون آرامش داد؟
‫نمی‌دونم.
‫وقتی رودخونه عقب‌نشینی می‌کنه، ‫چیزای زیادی رو به جا می‌ذاره.
‫ولی این، دوست من. ‫این جواهرِ مردِ زحمتکشه.
‫با من راه بیا.
‫مجذوب ناشناخته‌ها.
‫انگار سرنوشت این بوده ‫که مسیرمون به هم بخوره، حزقیا.
‫همم.
‫این یکی از سرگرمی‌هاتونه، دوشیزه کرین؟
‫بدون خبر وارد جاها شدن ‫و استفاده از دلبری برای پیش بردن کارتون؟
‫می‌شه این‌طور گفت.
‫می‌تونم ببینم چرا ممکنه موفق باشید.
‫هر چقدر هم که فریبنده باشید، نقاشیتون رو نمی‌کشم.
‫شما با یه نقشهٔ خیلی واضح اومدید اینجا، ‫و انتخاب برای یه هنرمند مهمه، پالی.
‫من باید شما رو انتخاب کنم.
‫اون منتظر موند تا انتخاب بشه؟
‫بله.
‫شاید واسه همینه که لبخند نمی‌زنه.
‫من آدم‌هایی از همه قشر دیدم،
‫که خیلی‌هاشون ‫ادعا می‌کنن عاشق هنرن.
‫بیشترش واسه اینه که حس برتری داشته باشن.
‫وقتی من به یه تصویر نگاه می‌کنم، ‫رو تنها چیزی تمرکز می‌کنم که اهمیت داره.
‫و اون چی می‌تونه باشه؟
‫داستان.
‫سوالایی که تو سرت می‌مونه ‫وقتی داری می‌ری.
‫«چرا این لحظه؟
‫چرا این آدم؟
‫چرا باید تو رو به یاد بیارم؟»
‫من داستانی دارم که ارزش گفتن داره، ‫سِر فردریک،
‫و اگه نقاشیم رو بکشید، ‫فکر کنم موافق باشید.
‫کموناردها دو ماه بر پاریس حکومت کردن، ‫از مارس تا مه ۱۸۷۱.
‫مردم، به صورت جمعی، ‫صلح‌آمیز کنترل رو به دست گرفتن.
‫کلیسا رو از دولت جدا کردن، ‫کار کودکان رو لغو کردن،
‫اجازه دادن کارگرها ‫کنترل کارگاه‌هاشون رو به دست بگیرن،
‫تا فقرا بالاخره آزاد بشن ‫از مالکیتِ ثروتمندان.
‫ولی بعد...
‫بعد «هفته خونین» رسید.
‫هفتهٔ خون.
‫سربازای فرانسوی اومدن، ‫با یونیفرم‌های آبی‌شون
‫که به زودی قرمز می‌شد.
‫خونه‌هامون رو سوزوندن.
‫خونه‌هامون؟
‫به سمت مردان غیرمسلح، ‫زنان و کودکان آتش گشودن.
‫ولی، می‌ترسم با داستان‌های احساسیم ‫حوصله‌تون رو سر برده باشم.
‫نه.
‫نه، نه، نه، نه.
‫نباید از این بترسید.
‫شما خیلی خوب می‌دونید که داستان من ‫و داستان شما شبیه‌اند.
‫شما معتقدید همهٔ انسان‌ها برابرند، ‫و با این حال منو دست‌کم می‌گیرید.
‫پس، بهم احترام بذارید ‫و صادقانه حرف بزنید.
‫چی می‌خواید؟
‫همون چیزی که تو می‌خوای.
‫ما مردایی هستیم که بدبختی رو چشیدیم.
‫ولی چی می‌شد اگه می‌تونستیم ‫به ظالمانمون عدالت رو بچشونیم،
‫و بفرستیمشون به جهنم؟
‫من انتقام رو امتحان کردم...
‫و برام آزادی نیاورد.
‫من می‌خوام به جلو نگاه کنم، نه به عقب.
‫خب، گناهه که آتیش درونت رو ‫حروم کنی، دوست من.
‫خب، تو به روش خودت بجنگ، ‫و منم به روش خودم.
‫ولی جنگ تو چیه، حزقیا؟
‫چی می‌خوای؟
‫می‌تونم کمکتون کنم، آقا؟
‫حزقیا مسکو.
‫برای دیدن دوشیزه دیویس اومدم.
‫آقای مسکو.
‫لطفاً ارزشم رو ‫با قدرت دست دادنم قضاوت نکنید.
‫به من یاد دادن ‫که محکم دست دادن بی‌ادبی‌ه.
‫آقای مسکو، ایشون شاهزاده آلبرت ویکتور هستن.
‫والاحضرت نفر دوم ‫در صف تاج و تخت بریتانیاست.
‫ایشان پیشنهادی برای شما دارند ‫که شاید ارزشش را داشته باشد که به آن فکر کنید.
‫بیایید. همه چیز را آماده کرده‌ایم.
‫بهتون اطمینان می‌دم، آقای مسکو،
‫تا حالا همچین چیزی ندیدید.
‫مردانی رو داشتیم که شبانه‌روز کار می‌کردن، ‫تموم روزای هفته،
‫فقط برای ورود شما.
‫این طبق مشخصات ‫مارکیِ کوئینزبری ساخته شده.
‫ابعاد دقیق.
‫فرض می‌کنم شما طبق قوانین ‫کوئینزبری مبارزه کردید، آقای مسکو؟
‫آشنام.
‫بفرمایید، لطفاً.
‫دستکش‌ها.
‫یه جفت انتخاب کنید، آقای مسکو.
‫گفتید پیشنهادی برام دارید؟
‫درسته.
‫ویکتوریا خیلی در مورد شما ‫بهم گفته، آقای مسکو.
‫ماجرای بدشانسی محرومیتتون.
‫اینکه دیگه نمی‌تونید ‫تو رینگ مبارزه کنید،
‫باید خیلی سخت باشه.
‫من پیشنهادی دارم که فکر می‌کنم ‫با علایق شما همخونی داره.
‫می‌دونید... وقتی بچه بودم، ‫با پدرم به امپراتوری سفر کردم،
‫و اشتیاق مشترکی دارم ‫برای چیزی که فراتر از این دیوارهاست.
‫اشتیاق و تعلق داشتن ‫یکی نیستن.
‫من زمین دارم.
‫یه مزرعه نیشکر تو جامائیکا.
‫حالا اگه به اونجا برگردید ‫واقعاً مرد ثروتمندی خواهید بود.
‫ولی من باید برنده بشم.
‫آبروی من در گروِ این شکسته.
‫پس، اگه منو به پیروزی برسونید، ‫اون مال شماست.
‫همم.
‫و دقیقاً کجای جامائیکا ‫هست این مزرعه، والاحضرت؟
‫خب، تو ساحله. ‫یه خلیج کوچک زیباست.
‫یه جایی به اسم مورانت بِی.
‫پس پیشنهادتون اینه؟
‫همم؟
‫به عنوان پاداش زمینی رو بهم می‌دید که ‫باید همیشه متعلق به مردم من می‌بود.
‫بله. اینجوری بهتون برگردونده می‌شه.
‫خب، چرا بهش فکر نمی‌کنید؟
‫این فرصت شماست ‫که با دست پر برگردید خونه.
‫بپا.
‫مِری.
‫می‌تونم بیام تو؟
‫سرتو بیار بالا.
‫نمی‌دونستم که...
‫یا عیسی مسیح.
‫چی شده؟
‫بعد از سرقت، ‫اومدم اینجا تا آب‌ها از آسیاب بیفته.
‫روزگار سخت بود.
‫پس، تو کارخونه کبریت‌سازی کار گرفتم.
‫شکمم رو سیر می‌کرد.
‫خیلی نگذشته بود که، ‫متوجه شدیم دخترا دارن مریض می‌شن.
‫معلوم شد مال مواد شیمیایی‌ایه ‫که برای شعله لازمه.
‫داره دندونامون رو از ریشه می‌پوسونه.
‫صورت‌هامون رو ورم میاره.
‫و تو هنوز اونجا کار می‌کنی؟
‫دردش هنوز بهتر از اینه ‫که همش نگران پشت سرم باشم.
‫خب، دکتر لازم داری.
‫تو نوبت دکتر کارخونه‌ام. ‫تنها کاری که می‌تونم بکنم صبر کردنه.
‫حالم بهم می‌خوره از اینکه همه تسلیم زندگی شدن ‫و کاری نمی‌کنن.
‫می‌تونی با ناامیدی نگاهم کنی، ‫ولی من شرمنده نیستم.
‫تو پا شدی اومدی اینجا ‫و با پررویی داری منو قضاوت می‌کنی،
‫بعد از اون کاری که خودت کردی.
‫الیزا، من بابت اتفاقی که افتاد متاسفم، ‫ولی ما حق نداریم جا بزنیم.
‫من دارم دوباره گروه «فورتی الفنتز» رو ‫دور هم جمع می‌کنم.
‫اگه دیگه به‌درد‌بخور نباشم چی؟
‫من دیگه اون آدم سابق نیستم.
‫خب، با هر چی که داری کار رو پیش ببر، الیزا.
‫ما فردا تو «بلو کوت» قرار داریم.
‫تو هم باید بیای.
‫می‌دونی، این قضیه ‫شبیه بقیهٔ زندگی‌ت نخواهد بود.
‫نمی‌تونی یه مبارزه رو ‫مثل کت‌وشلوارهات انتخاب کنی.
‫این دستکش‌ها طرفدارِ محرومین هستن.
‫من به یه پایه و اساس نیاز دارم. ‫شاید یه مرور سریع روی قوانی...
‫غریزه خودش پایه و اساسه،
‫و در حال حاضر غرایز تو ‫بهم می‌گن که تنبل و لوسی،
‫- و ترجیح می‌دی جا بزنی تا اینکه ببازی. ‫- حواست به حرف زدنت باشه.
‫و اگه این حقیقت داشته باشه، وقتم رو تلف نمی‌کنم.
‫بسیار خب.
‫بسیار خب، خوبه. حالا، مهم‌تر از ‫مشت‌هات، پاهات هستن.
‫مهم‌تر از پاهات، آتیشه.
‫آتیشی که اینجاست.
‫همم.
‫تنها راهی که ‫بتونی با من وارد این رینگ بشی،
‫اینه‌ که القاب و عناوینت رو پشت در بذاری.
‫یه آرزوی مرگِ کیری.
‫یه قطار هست که می‌ره سمت غرب ‫و از ایستگاه پدینگتون حرکت می‌کنه،
‫امشب ساعت دوازده.
‫تا صبح می‌رسی به لنگرگاه بریستول،
‫اونجا عاقلانه‌ست که ‫بری قاطیِ آدم‌های هم‌رنگ خودت.
‫می‌خوای فرار کنم؟
‫چرا باید این کار رو بکنم؟
‫خب، اگه نری، جنگ می‌شه.
‫جنگ با کی؟
‫خانوادهٔ جِرِمی دنبالت می‌گردن.
‫سوار اون قطار شو، ‫وگرنه خوراک مارماهی‌ها می‌شی.
‫ببین، تو اون شب توی میدون ‫منو نجات دادی.
‫حالا فرض کن بی‌حساب شدیم.
‫تو اینجا خیلی مسئولیت گردن گرفتی.
‫من فقط جاهای خالی رو پر می‌کنم.
‫آره، من که جز جای خالی چیزی نمی‌بینم.
‫تو می‌دونی این مکان ‫چه معنایی برای «ایست اِند» داشت.
‫آره، خب، گذشته گذشته، پس...
‫این چیزی فراتر از یه کاسبیِ خرابه، توماس.
‫یه تاریکی‌ای اینجا وجود داره.
‫چه خبر شده؟
‫به‌خاطر مامانه. نتونست داد و بیدادهای اونو تحمل کنه.
‫اون-اون گفت که برای همیشه نمی‌ره.
‫پریدم وسط حرفتون؟
‫از تو یه سوال پرسیدم.
‫چیزی نیست. ‫نیازی نیست شروع کنی، بابا.
‫اشکالی نداره. ‫فقط در مورد بار پرسیدم، همین.
‫هر اتفاقی که بین این دیوارها بیفته...
‫باید بیای به من بگی.
‫می‌رم اِزمی رو ببینم.
‫رختخواب. دست‌دوز. ابریشم و کتان اعلا.
‫یه یادداشت از طرف دوشیزه سوفی لاینز اومده، ‫خواسته که برای ورودش آماده باشید.
‫آره، اون یکی از شرکای آمریکایی منه.
‫خیلی سخت‌گیره. ‫ظاهراً همین الانش هم تو راهه.
‫تریکِل ترجیح می‌ده که تو ‫پیام‌هات رو بفرستی یه جای دیگه.
‫- اِزمی. ‫- اوه، بس کن.
‫من بحث بقا رو درک می‌کنم، ‫ولی هنوزم می‌تونی سهمی بیشتر از یه تیکه نون داشته باشی.
‫- تریکل مرد متفاوتیه. ‫- اوه، می‌دونم.
‫من چیزایی دارم می‌شنوم. ‫اگه بهت پشت کنه چی؟
‫خب، من به محافظت نیاز دارم، مری.
‫در حال حاضر اون به نظر ‫گزینهٔ امن‌تری نسبت به تو میاد.
‫اِزمی.
‫من متاسفم.
‫نمی‌تونم گذشته رو تغییر بدم.
‫ولی لطفاً، بهم یه فرصت بده ‫تا همین الان رو درست کنم.
‫یه کاری رو شروع کردم.
‫می‌تونه خیلی بزرگ باشه، ‫ولی همه باید سریع دور هم جمع بشیم.
‫فقط بذار حرفم رو بزنم، ‫بعدش می‌تونید خودتون تصمیم بگیرید.
‫خانم.
‫خانم!
‫می‌تونم کمکتون کنم؟
‫شما حساب نکردید.
‫خب، معلومه که نه.
‫ببخشید؟
‫ریچارد هیچ‌وقت نمی‌ذاره فامیل توی ‫هتلش پول بدن.
‫آقای هادسون... شما می‌شن؟
‫پسرعمه‌م.
‫و اون به من اطمینان داد ‫که همه چیز هماهنگ شده.
‫والا، من بار اوله دارم می‌شنوم.
‫اوه، خب، دوران ‫خیلی سختی برای ریچارد بوده،
‫با اون جریان فوت مادرش.
‫عمه-عمهٔ من.
‫واسه همینه... واسه همینه که
‫اینجام، می‌دونی. برای مراسم تدفین.
‫بین خودمون باشه، حالش چطور بوده؟
‫حواس‌پرته، که خب قابل درکه.
‫بله، خب، خیلی...
‫خیلی یهویی بود.
‫ریچارد بهم گفت که شماها چطور آستین بالا زدید،
‫و عملاً تا اون عزاداره ‫دارید اینجا رو می‌چرخونید.
‫من خیلی سپاسگزارم.
‫و تحت‌تأثیر قرار گرفتم.
‫شرط می‌بندم همسرت نگران اینه ‫که این‌قدر سخت کار می‌کنی.
‫خب...
‫حتماً به‌زور وقت می‌کنی بخوابی.
‫سعی می‌کنم گله نکنم.
‫اوه، تو طفلکی، طفلکیِ بیچاره.
‫شاید ریچارد بهت گفته ‫و فراموش کردی.
‫اون-اون حتماً گفته. من واقعاً...
‫نه، نه، نکن... حتی بهش فکر هم نکن.
‫تو داری کارت رو انجام می‌دی، ‫اونم بهتر از خیلیا.
‫بیا.
‫یه انعام کوچیک برای زحماتت.
‫ممنونم.
‫نه، من ممنونم.
‫ممنون، الیزا، که اومدی.
‫از همه‌تون ممنونم که اینجا هستید.
‫مسیر طولانی‌ای بوده.
‫برای بعضی‌هامون سخت‌تر از بقیه.
‫ببینید، من بابت کارِ لانزدیل متاسفم، ‫و می‌دونم بهتون بدهکارم.
‫می‌دونم اشتباهاتی کردم.
‫ولی من اینجام تا دوباره ما رو برگردونم به اوج.
‫من می‌جنگم.
‫من می‌جنگم،
‫و اگه بذارید، خودم رو ثابت می‌کنم.
‫ولی التماس نمی‌کنم.
‫خب، همین؟
‫درخواست بزرگت همین بود؟
‫وعدهٔ هیچ و پوچ و یه نصفه معذرت‌خواهی.
‫یعنی، اصلاً ارزش اومدن نداشت.
‫- وِریتی که حتی اینجا نیست. ‫- داریم روش کار می‌کنیم.
‫- نه به اندازهٔ کافی. ‫- چی می‌خواید؟ خون؟
‫شاید.
‫اگه نقشه‌ای هست، بریز رو دایره.
‫اگه خوشمون بیاد، می‌مونیم.
‫ولی بقیه چیزا هنوز باید بحث بشه.
‫یه کار از نیویورک رسیده.
‫همه چیز داره سریع پیش می‌ره. ‫یه شریک داریم که تو راهه.
‫اون یه زن خیلی باهوشه، ‫که تو کار خودش مورد احترامه،
‫ولی ما باهوش‌تریم.
‫شانس ماست که، اون روحشم خبر نداره.
‫ببینید، من تو گذشته روراست نبودم پس،
‫بذارید الان بهتون بگم، ‫این کار پیچیده خواهد بود.
‫یه بازیِ طولانی‌مدته.
‫ولی در آخرش، ما وارد یه دنیای جدید می‌شیم.
‫گوه توش.
‫- جِرِمی‌ها! ‫- جِرِمی‌ها!
‫بجنبید!
‫ما می‌بریم.
‫و بُردمون بزرگه، ‫و تمام درآمدش مال خودمون می‌شه.
‫واقعاً؟ ‫پس «الفنت بویز» چی؟
‫توروخدا، مری، بهشون بگو چرا.
‫اون چی داره می‌گه؟
‫یه دلیلی داره ‫که ما دیگه به مردها جواب پس نمی‌دیم.
‫بهشون بگو. بهشون بگو چیکار کردی.
‫من طناب دار رو ‫از دور اون گردن‌های کیری‌مون باز کردم.
‫تکون نخورید. داغونت می‌کنم.
‫حزقیا مسکو.
‫روزِ داوری تو فرا رسیده.
‫این روی تابوت ایندیگو با خون قسم خورده شده.
‫ما تو رو تعقیب می‌کنیم ‫تا خودِ آخرِ آسمون و زمین.
‫حزقیا مسکو، خودت رو نشون بده.
‫تو چیکار کردی؟
‫اونا برادرم رو کشتن، ‫واسه همین من یکی از آدمای اونا رو کشتم.
‫- بزنید بیرون، یالا، بجنبید. ‫- مثل یه مرد بیا بیرون...
‫- توماس، دخترا رو ببر. ‫- ...صورتت رو نشون بده...
‫- رز، بیا اینجا عزیزم. بفرما. ‫- ...و من بهت قول مردونه می‌دم...
‫که ما بهت رحم می‌کنیم، یا...
‫به سمت «گرین دالفین» حمله کنید.
‫اگه اون موشه اونجاست، با دود بکشیدش بیرون.
‫یا مثل یه ترسوی بزدل قایم شو، ‫و ما پیدات می‌کنیم.
‫- آره، پیدات می‌کنیم. ‫- آره، برو. برو!
‫و تیکه پاره‌ت می‌کنیم.
‫- جای من اینجا نیست. ‫- تو باید بری.
‫خونه‌هاتون رو تیکه پاره می‌کنیم ‫تا پیداش کنیم!
‫توماس، پرده‌ها رو بکش.
‫یالا، همه برید تو. آره.
‫من از پسش برمیام.
‫تو مراقب دخترا باش.
‫باشه؟
‫باشه.
‫شوگر، وایسا!
‫پس واسه همین به من احتیاج داشتی.
‫ها؟ که گندکاری کوفتیت رو جمع کنم.
‫صورتت رو نشون بده. ‫اون مشت‌زن رو تحویل بده، و این قضیه تموم می‌شه.
‫خونه‌هاتون رو روی سرتون خراب می‌کنیم ‫تا پیداش کنیم.
‫هی، رفیق.
‫این دیگه چه کوفتیه؟ یه نگاهی بنداز.
‫صداش از اون‌ور اومد، داداش.
‫اون اینجاست!
‫همینه. اینجاست!
‫من می‌رم بالا.
‫اوه لا لا.
‫کیر توش.
‫کیر، هیچی نمی‌بینم.
‫دارن میرن. خودشونن. ‫اون موشِ کیری!
‫در رو باز کن!
‫این کیه؟
‫بهت هشدار داده بودم.
‫اشکالی نداره.
‫شوگر گودسون.
‫خانوادهٔ جِرِمی و مردان مبارزِ «الفنت کسل»
‫خواستارن که اون هیولای پست و قاتل
‫همین الان و اینجا ‫تحویل بازداشت ما بشه.
‫وگرنه من «بلو کوت بوی» رو ‫با خاک یکسان می‌کنم،
‫به همراه تمام روح‌هایی که توش هستن.
‫آخرین فرصت، شوگر!
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.