دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.Top ::.. ..:: MyZed.Top ::..
‫سلام...
‫من خواهر هلنم. داشتم می‌رفتم کلیسا.
‫سلام.
‫یه لحظه وایسا.
‫پدر، اونا منتظرن.
‫خیلی خسته‌ـم...
‫چی شده؟ مشکل چیه؟
‫خیلی خوشحالم... ‫ولی خیلی حال خوبی ندارم.
‫میشه لطفا خانم با اون بمونید؟
‫احتمالا احساساتم زده بالا.
‫احتمالش هست، درسته؟
‫اسمت چیه؟
‫ژان.
‫ما امروز برای شما اینجا گرد هم آمدیم. ‫هلن و مارک...
‫تا پیوند مقدس زندگی زناشویی رو عملی کنیم.
‫باهام بیا. بجنب!
‫قضیه به خاطر باباست!
‫حالش خوب نیست. راه بیفت.
‫چه خبره؟
‫خوابیده.
‫بیدارش نکنید.
‫حالش خوبه. وایسید.
‫آروم باش.
‫هلن، خواهشا آروم باش. ‫در مورد عروسی هم خیلی شرمندم.
‫بابا حس می‌کرد مریضه. اشکالی نداره.
‫عروسی اون روز برگزار نشد
‫طِی چند هفته آینده، ‫چارلز بیشتر و بیشتر خسته میشد.
‫یه روز، دیگه بیدار نشد.
‫حالش خوب میشه. ‫فقط یه مقدار هوا احتیاج داره.
‫اونا تا تابستون بعدی، ‫یعنی سال 1939 ازدواج نکردند.
‫زن فرانسوی
‫مثل ماه شدی. - ‫تو هم همینطور. -
‫ایستگاه قطار نانسی. 1944.
‫توجه لطفا.
‫همه مسافران این قطار،
‫اسیر جنگی بوده‌اند.
‫نام و شماره آنها ناشناخته است
‫عقب وایسید.
‫لطفا راه‌های خروجی رو خلوت کنید.
‫بزارید زندانی‌ها پیاده بشن.
‫لطفا توجه کنید.
‫به همه مسافران.
‫به سمت جلوی قطار بروید،
‫سپس به سالن اصلی و خروجی‌ها بروید.
‫شما به پناهگاه‌ها منتقل خواهید شد، ‫جایی که شب را در آنجا خواهید ماند.
‫میشه لطفا دنبالمون بیاید؟
‫روزهای خوش دوباره اینجا هستند!
‫بابا تو آلمان کار می‌کنه
‫باهام بیاید...
‫به لطف این سه مرد،
‫که در کارخونه‌های آلمان کار می‌کردند،
‫شما، یه افسر فرانسوی، الان یه مرد آزاد شدید.
‫لطفا چند کلمه‌ای حرف بزنید.
‫نرید آلمان بچه‌ها، نرید.
‫آلمان به زودی شکست میخوره.
‫برو یکی دیگه رو پیدا کن!
‫شما ژان هستید؟...ژان مولر؟
‫من تو زندان پیشِ شوهرت بودم.
‫حال لویی چطوره؟
‫خوبه.
‫شوک زده شدم...
‫میشه جای منم وایسی؟
‫اون عکسایه شما رو بهم نشون داد.
‫خیلی خوشحال بودم...
‫وقتی نامه‌هاتون میومد.
‫همیشه تو ذهنم بودید.
‫عاشقتون شدم.
‫منو ببخشید.
‫شرمنده نباشید.
‫لویی چی میشه؟
‫خواب دیدم...
‫با هم عشق بازی کردیم.
‫لطفا...
‫دیگه نمی‌بینمتون.
‫نرو.
‫اون گفت، آلمانی‌ها مطمئنن تو جنگ شکست می‌خورن...
‫اونم در عرض یه سال.
‫دیدمت.
‫منظورت چیه؟
‫قبلتر، با اون یارو.
‫دیدمت.
‫حالمو بهم میزنی... ‫اولین بارتم نیست.
‫تا فیها خالدون پوسیدی.
‫حداقل اون زمانای اِشغال،
‫همه‌ـمون کنار هم بودیم.
‫در چه وضعید، بچه‌ها؟
‫چیز دیگه‌ای هم مونده؟
‫بپا!
‫ممنون، آقا!
‫آقا؟
‫لویی!؟
‫وای خدا! اینکه لوییه!
‫نمی‌دونی چقدر خوشحالم.
‫همیشه به تو فکر می‌کردیم.
‫حتی برات دعا کردم.
‫اینجا اوضاع سخت بود...
‫شرمنده این حرفا رو زدم.
‫بزار دوباره یه نگاه بهت بکنم.
‫این بنو هستش.
‫بیا، بگیرش.
‫ژان کجاست؟
‫یه چند وقتی میشه دیگه اینجا زندگی نمی‌کنه.
‫یه آپارتمان کوچیک داره.
‫همه‌ـمون بعد این همه دلتنگ بودن، ‫یکم فضا نیاز داشتیم.
‫می‌بینی؟ همه دارن میرن.
‫یه کم بشین و استراحت کن.
‫گُشنته؟
‫مطمئنی؟
‫میری پیش ژان؟
‫نرو.
‫داره با یکی دیگه زندگی میکنه.
‫می‌شناسیش.
‫همون یارویی که تو زندان باهات بود.
‫هنری.
‫بهتره نری.
‫واقعا دلم برات تنگ شده بود.
‫پنج سال منتظر این لحظه بودم.
‫می‌ترسیدم ببینمت...
‫ترس از فراموش کردن احساس یا اینکه عشق چه جوری بود...
‫تو و هنری...
‫ادامه نده!
‫تو دلم دارن رَخت میشورن!
‫فکر کردم: اشکالی نداره که
‫درد میکنه. ثابت میکنه هنوز یه مَردم.
‫حس پیری و ‫بی مصرف بودن میکنم
‫چندش آوره.
‫اومدم بهت بگم آزادی.
‫من ارزششو ندارم.
‫من قرار بود تو جنگ پیروز بشم و تو هم منتظر بمونی.
‫ولی اشتباه می‌کردیم.
‫ما قهرمان نیستیم.
‫من بُزدلم، تو هم یه فاحشه.
‫هنری هیچ معنی برام نداره.
‫و بقیه چی؟
‫روزایی بود که
‫فکر می‌کردم دیگه برنمی‌گردی.
‫و تو اون روزا،
‫می‌دونستم مردای دیگه بهم زُل میزنن.
‫فکر کردن به اینکه خوشگلم،
‫برام شهوت انگیز بود.
‫بهم قدرت ادامه دادن رو داد.
‫منو کنار خودت نگه دار.
‫هر جا میخوای، منو ببر.
‫من خیلی عشق دارم که تقدیمت کنم.
‫لویی!
‫کجاست؟
‫بس کن بابا، آروم بگیر.
‫الان چند ساعته داره تو این آب یخ شنا میکنه.
‫حتما یه اتفاقی افتاده.
‫اوناهاش!
‫از آب بیا بیرون!
‫داییت می‌تونه هر کاری عشقشه انجام میده. ‫مامانت گفت نرو شنا.
‫خودتو نگاه! ‫قراره ذات الریه بگیری.
‫ولی سردم نیست.
‫مارک...
‫اینو مزه کن.
‫میخوای؟
‫هلن،
‫موقع برگشتن برو خونه و
‫به ژان بگو متاستفی.
‫نه، لویی. این کارو نمی‌کنم.
‫باز شما دو تا دعواتون شده؟
‫فقط بهش گفتم نظرم دربارش چیه.
‫و نظر همه دربارش چیه.
‫اینکه ما دوستش داریم، ‫و نمی‌تونه اینجوری رفتار کنه.
‫ما همه طرفِ توییم.
‫خب، من طرفِ اونم...
‫و خبرای عالی هم دارم:
‫ژان حامله‌ـست.
‫دو قلو...یه دختر و یه پسر.
‫ژان چطوره؟
‫میگن حالش خوبه.
‫دوقلوها... تو شب کریسمس! ‫چقدر باشکوه!
‫تبریک میگم!
‫حتما خیلی ریزن... ‫یه ماه زودتر به دنیا اومدن.
‫وضع دو قلوها همیشه اینطوریه.
‫بچه‌های خودتن، لویی. ‫یه زن همیشه اینا رو میفهمه.
‫داریم میریم.
‫باید بریم، داریم خفه می‌شیم.
‫همه زُل زدن به ما، ‫دارن قضاوتمون می‌کنن.
‫برلین، چند ماه بعد.
‫برید گمشید بیرون!
‫شماها تو جنگ پیروز نشدید!
‫ما پیروزیم!
‫زنده باد آلمان!
‫آلمان شماها رو تحقیر میکنه.
‫برید خونه!
‫اینقدر زود برگشتی؟
‫اینا تو منطقه آمریکایی‌ها پیدا کردم. ‫خیلی چیز خوبیه.
‫تو حراجی خریدمش. - ‫ -چقدر شد؟
‫فقط شش تا بطری مشروب خرج برداشت.
‫یه کم بلنده، مگه نه؟
‫یعنی چی؟ اینجوری خوبه؟
‫اینجا.
‫نه، اینجوری. ‫خیلی بهتر شد، نگاه کن.
‫اولین مَردیه که می‌بینم خیاطی میکنه.
‫سوزن تَه گرد داری؟
‫اونجا... ‫ولی بزار لیزول انجامش بده.
‫ما رو می‌خواستید، خانم؟
‫به بچه‌ها غذا بدید.
‫ممنون.
‫جالبه که می‌تونی خیاطی کنی.
‫بچرخ چپ.
‫وای نه!
‫چیه؟
‫پیرمردِ اون پایینه.
‫خب خونه‌ـش اونجاست دیگه...
‫عجیبه، مگه نه؟ ‫هیچ وقت بیرون نمیره.
‫شاید از فرانسوی‌ها خوشش نمیاد.
‫داره نگاه میکنه.
‫تکون نخور.
‫موقع آژیز بمب انداختن، ‫بازم رو صحنه تئاتر می‌موند،
‫کسی هم جلودارش نبود.
‫بقیه وحشت برشون داشته بود،
‫ولی اون به بازیگریش ادامه میداد.
‫برا همین مردم همش میومدن.
‫چون بهشون شهامت میداد.
‫انگاری که بمبا هیچ چی نمی‌تونستن به اونا و بقیه صدمه بزنن.
‫بفرما...
‫بعد یه بمب خورد تو تئاتر.
‫درست بین جمعیت و
‫هنگام اجرا.
‫خون همه چا پخش شده بود.
‫از اون موقع دیگه رو صحنه نرفته.
‫خوشت میاد؟
‫آره.
‫منظورم اندازه لباسته.
‫از هر دوش خوشم میاد.
‫یک، دو، سه...
‫وایسا!
‫دیوونه‌ای؟
‫چی شده؟
‫بهشون بگو!
‫بگو چی اشتباهه!
‫ما به قضیه می‌رسیم.
‫اون حامله‌ـست.
‫و عقل از سرش پریده.
‫این آخرین باره حامله میشم. دیگه بسه.
‫شاید، ولی این یکی مال منه.
‫به افتخار فرمانده مولر! ‫هورا!
‫فرمانده، کِی ارتقای شغلیت رسمی میشه؟
‫ظرف دو ماه آینده.
‫میخوای پُست‌ها رو عوض کنی؟ ‫خودتم برگردی فرانسه؟
‫پس برو بادن.
‫تعداد فرانسوی‌های اونجا بیشتر از آلمانیاست و ‫یه عالمه جاسوس هم داره.
‫از برلین بیشتر حال میده.
‫اینجا رو دوست داریم.
‫اونکه معلومه.
‫بیاید جشن بگیریم.
‫تخصصم همین کاره.
‫دستور ساختشو از دوس پاس یاد گرفتم. ‫معجونینه که قهرمانا می‌خورنش.
‫تا دخترا رو اغوا کنن.
‫حالا کار میکنه؟
‫آره...
‫اونا عاشق میشن و هر روز ازش میخورن.
‫کور و دیوونه میشن.
‫اسمش هست: بُن بست.
‫پسر عموی مامانمه، ‫بهش میگم عمو جک.
‫تو برلین کار میکنه؟
‫با امور خارجه‌ـست، ‫منطقه رو بازرسی میکنه.
‫من انجام میدم. ‫تو برگرد پیششون.
‫دیدم داری می‌خندی.
‫خوشم میاد وقتی می‌خندی.
‫جوکشو بعدا به منم میگی؟
‫همش حرفای مردونست...
‫چیزای نظامی...
‫مشکل چیه؟
‫یا خدا!
‫آقای مولر! سریع بیاید...
‫باتریت از کار افتاده، ‫ماشینت روشن نمیشه.
‫بپا، لیز نخوری.
‫بهم تکیه بده.
‫اونا پیرمرده رو بیدار کردن.
‫کدوم پیرمرد؟
‫معذرت میخوام.
‫منم باهاتون میام.
‫خیلی خوبه، خیلی خوبه.
‫نگران نباش.
‫پسرم حواسش بهت هست.
‫بیمارستان انگلیس همین نزدیکی‌هاست.
‫خدا کنه بتونیم از پَسش بربیایم.
‫بزار رد شیم. - ‫بس کن! دیوونه‌ای؟ -
‫باید رد بشیم! ‫مرگ و زندگیه.
‫داره بچه‌ـش تو ماشین به دنیا میاد!
‫ولم کن. من فرانسوی نیستم. ‫آلمانیم.
‫برا خانم مولر کار می‌کنم.
‫حواستونو جمع کنید. ‫ایشون یه افسر فرانسویه.
‫ول کن! بزار برم.
‫الان برمی‌گردم.
‫ریدم بهش، گه تو این وضع.
‫کجاست؟
‫حالش خوبه. پسره.
‫ژوئن 1948
‫برا چی اومدی اینجا؟ ‫چیزی می‌خوای؟
‫هیچی لازم ندارم.
‫فردا، ‫قراره از دنیا سَوا بشیم.
‫شوروی محاصرمون میکنه.
‫و می‌تونه خیلی هم طول بکشه.
‫اونا میخوان بهمون گشنگی بدن. ‫دیگه هیچ دلیلی برا اومدن نیست.
‫اینجا هیچی گیرت نمیاد.
‫داره میادش! بدو در بریم!
‫صدمه دیدی؟
‫آخه به شما میگن آدم؟
‫آرمل، لورانت. برگردید اینجا!
‫من از اونا هیچی نمی‌گیرم.
‫اونا بمبارونمون کردن،
‫تئاترمو با خاک یکسان کردن.
‫بدون اونا گُشنه می‌مونیم.
‫به اندازه کافی عذاب نکشیدیم؟
‫به اندازه کافی تحقیر نشدیم؟
‫آمریکایی‌ها کمکمون می‌کنن.
‫و به نظر تو هم اهمیتی نمیدم.
‫آها، پس اهمیت نمیدی.
‫اونا دارن از بدبختی ما پولدار میشن. ‫این چیزیه که می‌خوای؟
‫پول و ثروت؟
‫تا چی کار کنی؟ ‫همش پول رو پول بزاری؟
‫من رویاهای دیگه‌ای دارم.
‫رویاهاتو فراموش کن.
‫اونا مُردن و فاتحه‌ـشونم خونده شده.
‫جنگ همه چیو گرفته:
‫جاه طلبیم، جوونیم.
‫برا همیشه رفتن.
‫باید قبل از جنگ، حرفاتو می‌زدی.
‫اما تو و دوستات نه کاری کردید نه حرفی زدید.
‫اونایی هم که روزه سکوت می‌گیرن، ‫دیگه نمی‌تونن حرف بزنن.
‫تو نمی‌تونی در موردم قضاوت کنی.
‫دیگه نه.
‫دیگه نمی‌خوام کنار بدبخت و بازنده‌ها بمونم.
‫من یه مقدار احترام می‌خوام.
‫بیاید همه بریم طبقه بالا بازی کنیم.
‫همه دنیا ما رو رها کرده.
‫الان شهرمون شده، ‫نماد آزادی و مقاومت.
‫از دیدنت مطمئن نبودم...
‫نمی‌دونستم باید چیکار کنم.
‫ولی تصمیم درستی گرفتم.
‫هر وقت پیشِ بابامم، به تو فکر می‌کنم.
‫می‌دونستم اونجایی.
‫نزدیک بود برم طبقه بالا.
‫میخواستم ببینمت.
‫ولی می‌دونستم، باعث اذیتت میشه.
‫و اینو دوست نداری.
‫پس، تصمیم گرفتم بنویسم.
‫نامه‌هاتو دوباره خوندم.
‫هیچ کی تا حالا چنین نامه‌های زیبایی ننوشته.
‫حرفات توش جدی بود؟
‫آره.
‫اگه ازت بخوام کاری انجام بدی،
‫میکنی؟
‫برام نامه ننویس... ‫دیگه هم نخوا منو ببینی.
‫رسیدن به اینجا برام آسون نبوده،
‫ولی الان احساس،
‫آرامش دارم.
‫فکر می‌کنم خوشحالم.
‫نمی‌خوام همه چیمو از دست بدم.
‫می‌فهمی؟
‫همیشه به تو فکر می‌کنم...
‫و عاشقتم.
‫نیروهای متفقین در آلمان
‫دعای خِیر خودشان را فرستادند.
‫شما از پشتیبانی کامل انگلیس،
‫و فرماندهی‌ نیروهای هوایی آمریکا برخوردارید.
‫امروز بعضی از شما برلین را ترک می کنین
‫و در هفته‌های آینده بسیاری دیگر.
‫ما افتخار می‌کنیم که هیچ یک از شما ‫در انجام وظیفه شکست نخورده‌اید.
‫ماموریت شما در هندوچین فرانسه یک عملیات حیاتی است.
‫دنیایی آزاد، در حال تماشای شماست.
‫و انتظار پیروزی مبارزان آزادی را دارد.
‫نباید گریه کردنمو ببینن.
‫بهشون بگو زیاد طول نمیکشه،
‫بگو نرفته، برمی‌گردی.
‫نگاه، می‌خوام یه چیزیو بهت نشون بدم.
‫اینجا آلمانه و اینم برلینه.
‫و بابات قراره تمام این راهو بره،
‫اینجا و بعدش اینجا.
‫و ما کجا میریم؟
‫به نانسی، پیشِ مامانی.
‫چرا اینقدر صدای اون موسیقی بلنده؟
‫لیزول، برو بهشون بگو...
‫وای خدا!
‫خیلی متاسفم.
‫بابا سحرگاه فوت کرد.
‫چند هفته بعد ‫.نانسی، فرانسه
‫شما دوتا، بجنبید! دیرتون میشه.
‫خاله هلن منتظره.
‫بیا آرمل.
‫آنتوان! بیا بریم.
‫شرمندم. دیگه دیر نمی‌کنن.
‫دستاتونو بدید به من.
‫حوالی ساعت 4:30 میام دنبالشون.
‫دو تا نامه از بابایی.
‫یکیش برا تویه!
‫کِی می‌تونم برم مدرسه؟
‫سال بعد.
‫لیزول منو میبره؟
‫مامان بزرگ عصبانی میشه اگه آلمانی حرف بزنی.
‫دیوونه‌ای؟
‫مامانی اینجاست، عزیزم...
‫نکن.
‫خوراکی‌ها رو می‌برم اون یکی اتاق.
‫بچه‌های با ادبی باشید...
‫بخورید، بعد برید با دختر و پسر عموهات بازی کنید.
‫اینقدر خجالتی نباشید.
‫اونا خجالتی نیستن، ‫مغرورن.
‫تو همون عالمه نی نی بودن موندن.
‫مامان کی برمیگرده؟
‫فرانسوی حرف بزن، تا بهت بگم.
‫مامانی کِی برمی‌گرده؟
‫می‌خوام با خودم ببرمت.
‫تو رو تو زندگیم می‌خوام.
‫قبلا هرگز این حرفو نزدم.
‫فکر می‌کردم تنهایی قدرت میاره.
‫اگه تنها باشم، آزادم.
‫اما با تو احساس قدرت می‌کنم.
‫با تو احساس آزادی می‌کنم.
‫بیا همیشه با هم باشیم...
‫هر روز، هرشب...
‫کنار هم بیدار بشیم...
‫کنار هم بخوابیم.
‫با هم زندگی کنیم.
‫نمی‌تونم باهات زندگی کنم.
‫نمی‌خوام با هم زندگی کنیم.
‫من می‌ترسم، ماتیاس. می‌ترسم.
‫مردا خودشون جنگ راه میندازن، ‫خودشونم صلح می‌کنن.
‫تنها کار ما هم اینه که منتظر بمونیم و حرف نزنیم.
‫برا همین دیوونه می‌شیم.
‫اونا اینو نمی‌فهمن...
‫وقتی بابات تو آخرین مرخصیش برگشت،
‫یه کلمه هم حرف نزد.
‫نمی‌خواست از اتاق خواب بره بیرون.
‫تمام چیزی که می‌خواست این بود که باهام تو رختخواب بمونه.
‫اینجوری تو به دنیا اومدی.
‫مامان، خواهشا بس کن...
‫وقتی بابات مُرد، ‫سه ماهه باردار بودم.
‫دهم نوامبر 1918 بود.
‫روز آخر جنگ.
‫نمی‌تونستم چیزی بخورم،
‫نمی‌تونستم بخوابم.
‫بعد تو شروع کردی به تکون خوردن.
‫می‌خواستی ما زنده بمونیم.
‫برا همینه همیشه بخشیدمت...
‫و شاید به این خاطر، دیوونه‌ای.
‫مامان، من دیوونه نیستم.
‫آخه کجا رو اشتباه کردم؟
‫این کارو نکن عزیزم.
‫زندگیتو نابود می‌کنی، ‫بچه‌هاتم همینطور.
‫لویی رو هم نابود می‌کنی.
‫همه‌ـش به خاطر یه هوی و هوس.
‫همه چیزو بریز دور و از اول شروع کن.
‫این راهش نیست
‫بدبختی همه جا میفته دنبالت.
‫ولت نمی‌کنه.
‫و بچه‌ها چی؟
‫اونا چی میشن؟
‫با خودم می‌برمشون.
‫نمی‌خوام بری.
‫من چی میشم؟
‫آدم به حساب نمیام؟
‫این یه هوی و هوس نیست.
‫زندگیمه.
‫همه زندگیمه.
‫میرم درها رو قفل کنم. ساکت باشید.
‫مردم خوابیدن.
‫اگه یه مرد اومد، ‫بهش بگید الان برمی‌گردم، آدم خوبیه.
‫وایسا!
‫چی تو کَلَته؟
‫که با خودت ببریشون و آلمانی‌های کوچیک بزرگ کنی؟
‫اونا بچه‌های لویین،
‫نه تو.
‫کجان؟
‫جوابمو بده.
‫کجا می‌بریدشون؟
‫حومه شهر...
‫هوای تازه!
‫براشون عالیه.
‫حالا برو سراغ آلمانی جونِت.
‫باز کن! می‌دونم اونجایی!
‫این درو باز کن!
‫خواهشا درو باز کن.
‫التماست می‌کنم.
‫پاریس. بیست ماه بعد
‫پرواز 48 هواپیمایی ایرفرانس از سرنشینان سایگون، پنوم پن، رانگون
‫دهلی نو، بغداد، دمشق،
‫استانبول و وین، وارد می‌شود.
‫خانم! نمی‌تونید این کارو کنید.
‫چه خبرا...
‫سوار هواپیما بودید؟
‫تنهاش بزار.
‫میشه لطفا مدارک شناساییتونو ببینم؟
‫قراره به زودی اعزامت کنن، ‫پس عشق زندگی رو ببر.
‫ولی زنمو تنهاش بزار. ‫ما دو سال از هم دور بودیم.
‫باریکلا لویی!
‫دمت گرم لویی!
‫یکی تو جای من خوابیده بوده، ‫بابا خرسِ اینو گفت.
‫یکی تو جای من خوابیده بوده، ‫مامان خرس اینو گفت.
‫یکی تو جای من خوابیده بوده، ‫بچه خرسِ اینو گفت. هنوز اونجا خوابیده.
‫خرس کوچولو می‌خواست بزنه زیر گریه.
‫ولی همون لحظه، ‫موطلایی از خواب بیدار شد.
‫از پنجره پرید بیرون و فرار کرد.
‫اونم از بابایی، برید پسرا.
‫کدوماشونه؟
‫بیا.
‫یه هدیه از بابایی.
‫جنگ تو هندوچینا فردا یا یک سال دیگه تموم میشه...
‫همه‌ـتون برمی‌گردید، ‫شاید پیروزمندانه و یکم تلخ.
‫و آخر سر شغل دفتری می‌گیری.
‫دقیقا همون چیزی نیست که همیشه خوابشو می‌دیدی.
‫البته من خواب رفتن تو کویر هم نمی‌دیدم.
‫سوریه بیابونی نیست.
‫قدیمی‌ترین تمدن جهان رو داره.
‫ما بهشون استقلال دادیم. ‫اونا ما رو دوست دارن و ما هم همینطور.
‫یه شغل دفتری خوب تو سوریه دارم.
‫مالِ تویه.
‫می‌تونی به هر کدوم از افسرایه اینجا پیشنهادش بدی.
‫هیچ کدومشون قبولش نمی‌کنه.
‫ترجیح میدی خودتو به خاطر هیچی بندازی جلو گلوله؟
‫چی می‌خوای؟ قهرمان بشی؟
‫واقعا که مایه عذابی.
‫یه عذاب واقعی.
‫میشه منو ببخشید؟
‫یه شانش برای زنده موندن بهت دادم.
‫ژان می‌ترسه هر نامه‌ای که ازت میاد آخریش باشه،
‫که توش خبر کُشته شدنتو دادن.
‫به اون فکر کن...به بچه‌هات.
‫پای اونا رو وسط نَکِش.
‫اتفاقا این فکر ژان بود،
‫که برید سوریه.
‫دمشق. سه ماه بعد.
‫امسال 3 بار اینجا بودم.
‫همیشه مطمئن میشم برای بازدیدهایه رسمی، ‫دعوتم کنن.
‫فوق العاده زیباست! ‫این سنگا، چه گذشته‌ای که ندارن.
‫حالت خوبه؟
‫یکم سرم گیج میره.
‫به خاطر بیابونه... ‫نشئه کویری شدی.
‫فلوبر درباره اینجا نوشته. ‫این همه راهو اومده بود اینجا.
‫تو مقاله‌هاش خیلی خوب توصیفش کرده.
‫جمعیت آپامیا 700 هزار نفر بود.
‫قطب سرمایه نظامی و سیاسی رو تو خودش داشت...
‫و معتبرترین مکتب فلسفه در آسیای صغیر بود.
‫بعد، تو قرن 12،
‫زمین لرزه شهر رو با خاک یکسان کرد.
‫ترمیمش ده‌ها سال طول میکشه.
‫باستان شناسان آلمانی و ایتالیایی مشغول کار تو اینجان.
‫سوری ها می‌خوان دره غاب رو تخلیه کنن.
‫اونا برنامه دارن،
‫یه قلمرو تو شمال بسازن. ‫و کمک لازم دارن.
‫بیایید به آمفی تئاتر بریم. ‫منظره دیدنی داره.
‫چی شده؟
‫صدمه دیدی؟
‫دیگه نمیتونم تحمل کنم، لویی.
‫می‌خوام برم.
‫موضوع چیه؟
‫می‌خوام برم.
‫می‌خوام ولت کنم...
‫دیگه تمومه...
‫منظورت چیه؟
‫یکی دیگه رو دوست دارم.
‫برا همین می‌خواستم بیایم اینجا.
‫می‌خواستم با ما زندگی کنی.
‫تا تمام وقت با هم باشیم.
‫تو، من و بچه‌ها.
‫فکر کردم می‌تونم فراموشش کنم.
‫هر کاری تونستم کردم.
‫ولی نمی‌تونم.
‫یه هفته‌ای میشه اینجاست.
‫من بهش گفتم بیاد.
‫الان یه هفته‌ـست می‌خوام باهات حرف بزنم.
‫می‌خوام باهاش برم.
‫منتظرمه.
‫نمیزارم بری!
‫شنیدی؟
‫جایی نمیری. - ‫ولم کن. -
‫هیچ وقت.
‫ولش کن.
‫تو بِکش کنار!
‫فکر نکن عاشق واقعیت شده!
‫بجنب. بیا بریم.
‫دیوونه.
‫بس کن!
‫از روم بلند شو!
‫بس کن، لویی!
‫ولش کن.
‫چه مدتِ باهاشی؟
‫بنال ببینم، چه مدته؟
‫بس کن! داری می‌کُشیش.
‫هیچ کی نباید خبردار بشه.
‫اوضاع وخیمه. ‫تکونش ندادیم.
‫اینقدر با ستون فقراتش فاصله داشته.
‫سنگ عمیقا فرو رفته بوده پشتش.
‫می‌تونسته فلج بشه.
‫یه چند هفته‌ای نمی‌تونه حرکت کنه.
‫تا موقعی که بهتر بشه، اینجا می‌مونه.
‫می‌خوام ببینمش. ‫باید ببینمش.
‫نمی‌خواد تو رو ببینه.
‫تو و بچه‌ها برمی‌گردید پاریس.
‫می‌تونی چند شبو تو کلوپ بمونی.
‫بعدش خودتی و خودت.
‫این همه کاریه که از دستم برمیاد.
‫شهوت بازی تو تخصص من نیست.
‫معذرت می‌خوام، می‌خواستم بدونم...
‫خوب میشه.
‫ممنون.
‫حالش خوب میشه.
‫لطفا به ژان بگید، ‫من تا ظهر تو هتل می‌مونم.
‫میشه سوار آسانسور بشیم؟
‫تنهایی نمی‌تونید.
‫برید تو اتاق. ‫میرم آپارتمان رو ببینم
‫از مامانی بخواید ببرتون باغ وحش.
‫می‌تونید همه حیوونایه وحشی رو ببینید.
‫راست میگم. همه‌ـشونو می‌بینید.
‫این بزرگترین باغ وحش جهانه. ‫ببرهایی به این بزرگی داره.
‫ببرا؟
‫و اینا چیَن؟ - ‫زرافه. -
‫آره. -
‫و اینا؟
‫فیل.
‫به اینا چی میگن؟
‫شاخ.
‫نه، عاجه.
‫کفشاتو دربیار.
‫میرم با مامانی حرف بزنم.
‫مودب باشید. ‫الان برمی‌گردم.
‫بیا.
‫دارم میرم هندوچین.
‫ثبت نام کردم.
‫حقوقم بیشتر میشه... ‫به خاطر بچه‌هاست.
‫خواهشا منو ببخش!
‫نمی‌خواستم ببینمت.
‫فقط می‌خواستم بچه‌هامو بغل کنم.
‫می‌خوام یکم پیششون باشم. ‫یه ساعت دیگه برگرد. تا اون موقع رفتم.
‫ژان،
‫من خودمو پرت کردم تو جنگ،
‫شبیه کسایی که از رو صخره می‌پرن.
‫ولی مرگ تا الان امونم داده،
‫و به کسایی یورش میبره که می‌خواستن زنده بمونن.
‫انتظار هیچیو ندارم. ‫از هیچی نمی‌ترسم.
‫ولی زندگی شیفته من شده.
‫ما از روستایی به روستای دیگه میریم
‫بعضی‌ها رو می‌سوزونیم، بقیه رو آزاد می‌کنیم.
‫بچه‌ها برای محافظت از جونشون، به سمت ما میدون، ‫و حتی نمی‌دونن دوستیم یا دشمن.
‫معصومیت اونا، ‫منو یاد بچه‌های خودم میندازه.
‫به خاطر اونا، باید زنده بمونم.
‫از طرف من ببوسشون.
‫لویی.
‫اونجوری بهم نگاه نکن.
‫می‌خوام تنها باشم.
‫هیچ کی هم دور و برم نباشه... ‫حتی تو.
‫یه روز درک می‌کنی.
‫رفتارت خوب نیست.
‫اوضاع رو برا آدم آسون نمیکنی.
‫خواهر و برادرات رفن بیرون و دارن بازی می‌کنن.
‫بمون و هر دوتا فیلمو تماشا کن.
‫وسط دو تا فیلم هم بیرون نیا.
‫ساعت 6 میام دنبالت.
‫تا کِی قراره این وضع ادامه داشته باشه؟
‫از این شیر تو شیری حالم بهم میخوره.
‫بسه دیگه.
‫بهم گیر نده ببینم. ‫دارم مثل چی جون میکَنَم.
‫هم آپارتمان گرفتم. ‫هم بچه‌ها رو بردم بهترین مدرسه.
‫لویی نامه نوشته؟
‫و قضیه طلاق؟
‫جمعش کن دیگه!
‫اسم طلاقو آورده؟
‫حتی یه کلمه. ‫از گفتنش امتناع میکنه.
‫از ما قویتره.
‫اون سر دنیاست، ‫ولی هنوز زندگیمو اداره میکنه.
‫تو هیچ وقت وِلِش نمی‌کنی.
‫کمکم کن.
‫ولم نکن.
‫باهام بمون.
‫منو نگاه!
‫و این چیه؟
‫بزار ببینم؟ ‫یه سگ.
‫نه، سگ‌ها عصبین، این اسبه.
‫عزیزم...
‫چی شد؟ ‫مگه نگفتم منتظرم بمون؟
‫باید عجله کنم. ‫دو قلوها رو پیش دربون گذاشتم.
‫باشه. اینجا رو امضا کنید.
‫بچه خوبیه.
‫اما بو وحشتناکی میده. ‫خیلی کثیفه.
‫حداقل گهگاهی یه حموم ببریدش.
‫خب، خداحافظ خانم.
‫خسته‌ـم. خواهشا ولم کن...
‫دیگه برنمی‌گردم.
‫هر بار، جدا میشیم و بعد دوباره باید منتظر بمونیم.
‫فقط یه روز خوشی و دوباره هفته‌ها انتظار.
‫نمی‌خوام تنها باشم.
‫من همیشه تنهام...
‫خیلی منتظرت بودم.
‫خیلی امیدوارم بودم...
‫یه بچه می‌خواستم.
‫دوسِت دارم، ژان.
‫ولی می‌دونم که دیگه برنمی‌گردی.
‫قضیه خیلی ساده جمع میشه.
‫الان هیچ حرفی به هم نمی‌نزنیم.
‫تو و پسرت از اینجا دور میشی.
‫منم نگاهت میکنم،
‫و بعدش میرم.
‫خیلی ساده هستش.
‫چی می‌تونم بگم...
‫همه‌ـمون باید تصمیمای خاص خودمونو بگیریم.
‫بیا آنتوان. بریم خونه.
‫ -اون مرد کیه؟ ‫ -هیچکی...
‫اصلا هیچ کسی نیست.
‫سلام، جیزل.
‫.سلام بچه ها
‫بجنب، تو می‌تونی.
‫بزار من بکنم.
‫به خاطر یه حمله شبونه تو نزدیکی هایپونگ بود...
‫از پشت تیر خوردم.
‫ویتنامی‌ها ولم کردن تا بمیرم.
‫ولی خدا رو شکر مردم محلی زندم کردن.
‫بریم؟
‫شوهرت یه قهرمان واقعیه.
‫ولی هیچ کی متوجه‌ـش نیست.
‫دوباره قراره بره؟
‫این بار میره الجزایر. ‫مرخصیش چند روز دیگه تموم میشه.
‫کی اول میندازه؟
‫من. - ‫تو؟ -
‫بریم.
‫بیا. نوبت تویه آرمل.
‫نوبت تویه، عزیزم.
‫کِی به دست بابایی میرسه؟
‫یه چند روز دیگه. خیلی دور نیست.
‫خیله خب، بزنید بریم.
‫یه کاری دارم که باید انجام بدم.
‫ژیزل حواسش بهتون هست. ‫اونجاست.
‫بگیرش لورانت.
‫بعدا می‌بینمتون.
‫.زندگی ادامه داشت
‫ژان معشوقه‌های دیگه‌ای هم داشت، ‫لویی در جنگهای دیگر جنگید.
‫سپس در یك كریسمس، ژان هنگام خوندن روزنامه به شدت بیمار شد.
‫اون نمی‌تونست نفس بکشه.
‫یک ماه بعد، اون مُرد.
‫اون به آهستگی خفه شد و مُرد.
‫این همه چیزی بود که وقتی آوردیمش باهاش بود.
‫دکترا نتونستن نجاتش بدن. ‫هیچ دلیلی برای مرگش اعلام نشد.
‫کارخانه دار، ماتیاس بِهرنز درگذشت.
‫آن روز، لویی فکر کرد، ‫شاید این عشق بوده که ژان رو کُشته.
‫ژان بیش از 20 سال پیش درگذشت.
‫این فیلم برای اوست.
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.